Μνήμη Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου…

Εχτές μ’ είχαν οι πίκρες μου λυγίσει
και μονάχος σε δάσος καθόμουν σκιερό
σκίζοντας την καρδιά μου.
Γλυκό για μένα γιατρικό στις λύπες μου
είναι πάντα με την ψυχή στη σιγαλιά να κρυφοκουβεντιάζω…
Και μέσα στα γυρίσματα του νου που κυκλοφέρνει,
τέτοιαν αμάχη αντίμαχες είχαν στημένη σκέψεις:
Ποιος ήμουνα, τι θα γίνω, ποιος είμαι, δε γνωρίζω…
«Υπάρχω» πες μου, τι θα πει;

Ας πάρουμε λίγη από την ευαισθησία του! Για τον κόσμο, τους ανθρώπους, την πλάση όλη.
Ευαισθησία για κάθε μικρή ομορφιά, σε κάθε γωνιά της Κτίσης…